ชีวิตเราทุกคนย่อมต้องมีความผูกพันธ์กับใครสักคน ทุกคนรอบกายที่สัมพันธ์กับเรา มักมีความสำคัญต่อเราเสมอ ความสัมพันธ์ระหว่างคนที่รักใคร่ ถนอมน้ำใจกันมา ต่างคอยเชื่อถือและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และสายใยแห่งความสัมพันธ์นั้น เมื่อผ่านเวลาผ่านไป ก็ยิ่งเพิ่มพูนและลึกซึ้งมากขึ้นจนกระทั่งเราสามารถสละตัวเองเพื่อ ใยแห่งความสัมพันธ์นี้ เพียงเพราะว่า สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญต่อพวกเรา บางครั้งคนเราอาจต้องจำจากด้วยสาเหตุต่างๆอย่างง่ายดายจนน่าตกใจ การจากไปในครานั้นบางทีอาจเป็นการลาจากอันนิรันดร์ และเมื่อจากกันไป ตัวเราอาจมีบางสิ่งที่อาจค้างคา สุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่ ก็คงเป็นเพียง ความตอกย้ำถึงความผิดพลาดของตนในอดีต
ในเขาวงกตแห่งโลกาที่เราต้องออกก้าวเดิน หลายครั้งที่เราเกิดหลงทาง แต่ผู้นำทางในหลายต่อหลายครั้ง มักเป็นผู้ร่วมทางในชีวิตของเราที่เจอในเส้นทางอันยาวไกล
ณ เส้นทางที่ยาวไกลในเขาวงกตแห่งนี้ ทุกเส้นทาง ย่อมมีความแตกต่าง แต่ในเวลาเดียวกัน หลายเส้นทางย่อมต้องมาบรรจบเป็นหนึ่ง และร่วมทางด้วยกันไป ในเขาวงกตแห่งนี้นับล้านเส้นทางนับล้านประสบสบการณ์ ก้าวต่อไปอาจเลวร้าย หรืองดงาม
แต่ที่สำคัญก้าวต่อไป เราอาจไม่ได้เดินร่วมทางกันอีก แยกต่อไปใครสักคนอาจต้องลาจาก แต่ที่สำคัญที่สุดในบัดนี้เส้นทางของพวกเราได้มาบรรจบกันแล้วแ แม้จะแยกจากกันแต่คำว่า เส้นขนาน คงใช้กับเราไม่ได้อีก ฉะนั้นความศรัทธาของฉันต่อพรหมลิขิตคงไม่มีวันที่จะเปลี่ยนแปลง กับ คำว่า"พบปะอีกครั้ง"ระหว่างพวกเรา
บนเส้นทางยาวไกล 2ข้างทางเต็มไปด้วยรูปภาพที่เปี่ยมด้วยสีสันต์แห่งอารมณ์มากมายที่เราได้ร่วมเสพ เส้นทางมากมายหลากหลายรูปแบบที่เราต้องเดินผ่าน แม้ยากลำบากเพียงใด เราก็พร้อมใจกันเดินข้ามมันมา ถึงแม้ว่า หลายต่อหลายครั้งที่เราอาจท้อไปบ้าง แต่เราก้ยังมีพวกเธอที่คอยช่วยกันประคองและฉุดดึงฉันให้ก้าวต่อไปข้างหน้า
สภาพอากาศมากมายที่เราต้องพ้นผ่าน ฤดูร้อนที่ร้อนแรง ดั่งโกรธาที่เราได้ร่วมกันรับรู้ ฤดูฝนที่แสนโศก หยาดน้ำตาที่ไหลรินบนใบหน้าของพวกเธอ แต่มันกลับทำให้ใจของฉันร่วมร่ำไห้ไปพร้อมกับเธอ ฤดูหนาวที่แสนเย็นเยือก ความเงียบเหงาอันน่าเศร้า ความหนาวเหน็บในจิตใจแห่งความโดดเดี่ยว แม้หลายครั้งที่ตัวฉันเริ่มรู้สึกถึงเพียงแต่ความเจ็บปวดจากความหนาวเย็นอันโหดร้าย แต่ฉันก็ยังมีพวกเธอที่คอยมาเป็นแสงไฟอันอบอุ่น ที่คอยกอบกู้ฉันจากความเหงาอันนิรันดร์
บางครั้งเส้นทางข้างหน้า อาจมีหมอกหนา พวกเราพลัดหลงต่อกัน แต่พวกเธอก็มิเคยที่จะนึกทิ้งเราและเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่มีเรา แต่พวกเธอจะย้อนกลับมาเสาะหาถึงตัวฉันที่ยังหลงทางอยู่ข้างหลัง ดั่งยามเกิดปัญหาทุกๆคนมักรวมตัวกันช่วยเหลือมากกว่าที่จะตีจาก
เราทุกคน แม้ว่าจะ ต่างครอบครัว ต่างสภาพแวดล้อม ต่างสกุล ต่างสายเลือด ต่างนิสัย ต่างความคิด แต่สิ่งหนึ่งที่เรามีเหมือนกัน ก็คือ ความรัก ต่อพวกเราผองเพื่อนทุกคน จริงไม๊? แม้พวกเราอาจมาจากครอบครัวที่ต่างกัน แต่เราก็เหมือนกับครอบครัวเล็กๆที่รักใครต่อกันดีนะ ครอบครัวเป็นสิ่งที่ไม่มีการทิ้งใครไว้เบื้องหลัง? แล้วพวกเธอ ก็คงไม่เคยคิดจะทิ้งฉันไว้เบื้องหลังด้วย ใช่ไม๊? ฉันมั่นใจนะ ว่าไม่มีทางหรอก ที่พวกเธอจะทิ้งฉันไว้เบื้องหลัง โดยไม่สนใจ ไร้เยื่อใยต่อฉัน นั่นสินะ สิ่งที่เราเป็นอยู่^^
แต่แม้ว่าพวกเธอจะรักฉันเพียงใด ห่วงเพียงใด แต่สุดท้ายเราก้มิอาจหนีจากคำว่า"ลาจาก" หากก้าวต่อไป ถึงแยกที่เราทุกคนต้องแยกกันไป ฉันคงไม่คิดจะร่ำไห้ให้พวกเธอได้เห็น แต่ฉันคงคิดที่จะหันกลับมาหาทุกคน ยิ้ม
"ขอบคุณนะ อย่าเสียใจไปเลยที่พวกเราต้องลาจาก แต่พวกเรามาช่วยกันดีใจเถอะ ที่ครั้งหนึ่งเราได้ร่วมทาง แม้ว่าข้างหน้าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลแค่ไหน ฉันไม่รู้ว่าจะต้องหลงทางอีกกี่หมื่นครั้ง ล้มอีกกี่แสนครั้ง ร้องไห้อีกกี่ล้านครั้ง แต่สิ่งที่ฉันดีใจที่สุด ก็คือ ครั้งหนึ่งที่ได้ร่วมทางกับพวกเธอ และบางที ที่ทางแยกต่อไปเราอาจได้พบเจออีกนะ ลาก่อน รักนะ"
หลายต่อหลายสิ่งที่เราได้ร่วมสร้าง ที่ฉันไม่เคยคิดว่ามันสลักสำคัญสักเท่าไหร่ แต่วันนี้ แม้ว่าสิ่งเหล่าจะไม่ได้ดำรงอยู่ในโลกใบนี้ แต่ฉันก้รู้ว่ามันมีค่าที่สุดหาใดปานสำหรับฉัน มันได้กลายเป็นความทรงจำล้ำค่าในสิ่งที่เราร่วมผ่านด้วยกัน ต่อไปนี้สิ่งเหล่านี้มิอาจดำรงต่อไปอีก แต่มันจะยังคงดำรงอยู่นิรันดร์มิห่างกายาในรูปแห่งความทรงจำของฉันตลอดไป
ก้าวต่อไปบางทีหลายต่อหลายสิ่งอาจต้องนับเริ่มต้นด้วยศูนย์อีกครา แต่คราวนี้ฉันคงไม่กลัวที่จะนับศูนย์ใหม่อีกครั้งหรอกนะ เพราะการเดินทางที่แสนยาวไกลที่ฉันได้เคยร่วมเดินกับพวกเธอมันทำให้ได้รู้ถึง ความสุขและความล้ำค่ากับทุกสิ่งที่เรานับมันมาด้วยกัน เมื่อมันนับมาถึงจุดสิ้นสุด สิ่งที่เรานับมา มักเป็นความสวยงามแด่เราเสมอ ถึงแม้ก้าวต่อไปจะเหงาบ้าง แต่ก็คงจะเดินไปด้วยความมั่นใจ
สำหรับเพื่อนบางคนเราอาจต้องกล่าวคำว่าลาจากเพื่อก้าวต่อไป แต่เพื่อนบางคนเราอาจต้องพบเจอกันชั่วชีวี การเกิดของทุกสิ่งมันมักมาจากเรา ว่าจะลงมือทำหรือไม่ ฉะนั้น เราจะสานสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่มีอยู่ให้ดีขึ้นหรือแย่ลงเพียงไร ก้คงขึ้นกับเรา การที่เราชนะเพื่อนตลอด มันไม่ใช่ความสุขเท่ากับการได้ยอมแพ้เพื่อนเสียบ้าง เพื่อให้พวกเราได้อยู่ร่วมกันอย่างเสมอภาคและมีความสุข
การที่เราจะเรียนรู้ใครสักคน เราต้องเรียนทั้งการเป็นเพื่อนและศัตรูของคนๆนั้นในเวลาเดียวกัน เราจึงจะกล้าที่จะห้ามในสิ่งที่ผิด พูดในสิ่งที่ถูก ความจริงของทุกสิ่งที่กระทำ การหันหน้าเข้าหากันด้วยความจิง แม้อาจจะไม่สุขเสมอไป แต่มันก้คงจะดี ถ้าทุกคนเข้าใจจริงๆ ถึงสิ่งที่เพื่อนต้องการให้เป็น ให้ทำ ให้รุสึก อาจน่าจะเป็นสิ่งที่คำว่า เพื่อน น่าจะเป็นที่สุด
ทุกอย่างมีเริ่มก้ต้องมีจบ เมื่อเราได้อยู่ร่วมกัน การจากลาก้ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา แต่การที่เราได้อยู่ร่วมกันนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่ธรรมดา แต่เป็นเรื่องราวที่พิเศษของชีวิต ที่ทำให้เราได้มีช่วงเวลาดีๆที่ได้อยู่ร่วมกัน เมื่อวันที่เราต้องลาจาก การเสียใจมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ในเมื่อ เราได้เคยสัมผัสถึงไออุ่น และความรักจากเพื่อนๆที่เราอยู่ด้วยกันเป็นประจำ แต่ต่อไป อาจไม่ได้สัมผัสกับสิ่งที่เหมือนกับที่เราได้สัมผัส แต่ถ้าเราไม่เคยที่จะได้สัมผัสมัน เราคงไม่รุสึกอะไรทั้งนั้น ฉะนั้น การเสียใจคงเป็นเรื่องธรรมดาที่แสดงให้เห็นว่า ครั้งหนึ่งเราได้สัมผัสถึงมัน
แด่ นู๋เพะ นางับ
ปล. ถึงไม่เลิศหรู แต่นี่ก้เขียนด้วยความรู้สึกแล้วก้ความคิดที่ตัวเองคิดว่าน่าจะเปงง้านจิงๆนางับ ตามที่ขอไง^^
